Głuszec czarnodzioby Tetrao urogalloides

Inna nazwa łacińska; Tetrao parvirostris
Inna polska nazwa; głuszec syberyjski lub kamienny
Nazwa angielska; Black-billed Capercaillie, spotted capercaille
Nazwa niemiecka; Stein-Auerhuhn, Felsenauerhuhn
nazwa rosyjska; Каменный глухарь, или длиннохвостый, lub сибирский
Podgatunki;
Tetrao parvirostris janensis
Tetrao parvirostris kamschaticus
Tetrao parvirostris kolymensis
Tetrao parvirostris macrurus
Tetrao parvirostris parvirostris
Tetrao parvirostris stegmanni
Tetrao parvirostris turensis
Tetrao parvirostris urogalloides

Występowanie; Rozpowszechniony na wschód od dolnych biegów Dolnej Tunguski do górnych biegów Anadyr, Kamczatki, Ochockiego morza, Sachalinu, Amurskiego obwodu, Zabajkala, Północnej Mongolii, Mandżurii i górsko leśnych okręgów Północnych Chin.
Krótki opis; Ptak łowny, bardzo rzadko spotykany w hodowlach. Czarnodzioby głuszec podobny na zwykłego głuszca i odróżnia się od niego bardziej ciemnym zabarwieniem, czarnym dziobem i długim ogonem. Plecy i skrzydła orzechowo-bure. Charakterystyczne okrągłe białe plamy na pokrywach skrzydła i w nasadzie ogona.
Ilość jaj; 6-10 jaj
Czas wysiadywania; 24-26 dni
Wagi samców - 3 - 4 kg, samic - 2 - 2,7 kg.
Występuje na wschód od Bajkału, do Kamczatki, Sachalinu. Największa populacje występuje w Rosji około 100-120 tysięcy osobników, Mongolii i Chinach. Głuszec żyje w lasach górskich i na równinach w tajdze, preferując lasy modrzewiowe, zdarza się spotkać w lasach mieszanych, liściastych i sosnowych. Bardzo pospolity we wszystkich środowiskach leśnych, najwięcej można go spotkać w lasach modrzewiowych. Na Kamczatce żyje podgatunek T. u. kamschaticus, który żyje w niskich brzozowych laskach. Jest największym kurakiem na wschód od J. Bajkał. Tryb osiadły, z małymi migracjami. W Rosji jest gatunkiem łownym. Różnica miedzy gatunkiem (Tetrao urogallus) jest bardzo duża. Samiec waży 3-4 kg., Jest trochę mniejszy, ubarwienie czarne z charakteryzującymi, zaokrąglonymi białymi plamami na górnej pokrywie skrzydeł, krotki czarny dziób, długi ogon z białymi plamami. Samce maja czerwone róże (brwi) nad oczami, i krotka czarna brodę. Samice nieco mniejsze 2-2.7 kg.. Wyglądem przypominają kury głuszca zwyczajnego. Tylko nie maja rudej plamy na piersi. Pożywienie od listopada do marca, przeważnie igły sosny, pąki drzew liściastych. Latem zjadają igły modrzewia, różne części roślin, jagody, borówki, leśne owoce i owady. Ptaki jesienią musza zgromadzić bardzo duże zapasy tłuszczu, który pozwoli im przetrwać ostra i mroźną zimę. Powierzchnia siedliska głuszca w Rosji jest około 340 milionów hektarów lasów (w regionie Trans-Bajkał, 3,8 mln ha). I jesienią zastrzega szacuje się na 2,3 miliona zwierząt (w Trans-Baikale regionu - 100-120 tysięcy osób). Rozmnażanie; Ptaki są płodne w pierwszym roku. Ale samce kryją zazwyczaj w drugim roku, nie tokują w obecności starszych samców. Głuszec jest poligamiczny, samiec kopuluje z większą ilością kur. Toki zaczynają się w marcu i trwają do końca maja. Kulminacyjny punktem toków jest koniec kwietnia, początek maja. Samce tokują na ziemi i na drzewie. Toki są podobne do europejskiego głuszca, tylko z różnicą śpiewu samców. Samce nie śpiewają i nie głuchną. Samiec wydaje oryginalne kliknięcia, jak dźwięk kastanietów, co można usłyszeć z odległości 250 metrów. Samice w maju znoszą pierwsze jaja. Gniazdo to wykopany dołek, średnio ukryty. Inkubacja trwa 24-26 dni. Pisklęta legną się w czerwcu. Pierwszy pokarm stanowią owady, jagody, owoce. A w późniejszym okresie dieta piskląt zmienia się na bardziej roślinna.

Głuszec czarnodzioby nie występuje w hodowlach. Mogę się mylić, ale nie spotkałem tego gatunku w Europie.
gluszec czarnodzioby

© Hodowla głuszcowatych