Borowiak syberyjski (Dendragapus falcipennis)

Inna nazwa łacińska; Falcipennis falcipennis
Nazwa angielska; Siberian Grouse, Asian spruce grouse
Nazwa niemiecka; Sichelhuhn
nazwa rosyjska; Азиатская Дикуша, Дикуша обыкновенная
Podgatuneki;
Dendragapus falcipennis falcipennis - Wschodnia Rosja
Dendragapus falcipennis muratai - Sachalin
Występowanie; Wschodnia Rosja, Sachalin i Chiny.
Krótki opis; Bardzo rzadko spotykany ptak w hodowlach, przeważnie w Rosji. Samce przeważnie płodne w drugim roku, a samice w pierwszym
Ilość jaj; 6-8 jaj
Czas wysiadywania; 24 dni

Środowisko borowiaka syberyjskiego to gęste i ciemne lasy świerkowe wschodniej Rosji, Syberii i wyspy Sachalin. Można go spotkać tylko w gęstych lasach. Jest to nieduży ptak o wadze około 500-800 gramów. Jest to ptak o bardzo ciekawym zachowaniu. Nie boi się ludzi, potrafi siedzieć na gałęzi i można go zdjąć rękoma. I dlatego jego populacja jest bardzo przetrzebiona.
Reprodukcja, czyli toki rozpoczynają się w marcu i trwają do końca maja. Samice na tokowisko przychodzi koniec marca, początek kwietnia. U Borowiaka nie występuje tak spektralne widowiskowe toki jak u innych głuszcowatych. Zazwyczaj pojedyncze samce tokują. Samica w kwietniu lub maju znosi jajka do wygrzebanego dołka gdzieś pod zwalonym drzewem, lub pod osłona krzewu. Inkubacja jaj trwa 23-24 dni. Borowiaki są poligamiczne. Ale w hodowlach najlepiej jest trzymać parami.
Dieta i pożywienie to przeważnie nasiona roślin, owoce, zielone części roślin, igły świerka, jałowca, liście drzew i owady. W zimie jedzą owoce leśne, nasiona, igły świerka.
W Rosji jest ptakiem chronionym. W ZOO Nowosybirsku i Instytucie Systematyki i Ekologii Zwierząt jest hodowla zachowawcza. Młode osobniki z tej hodowli są wypuszczane na wolność do lasu w okolice Nowosybirska, jako eksperyment aby utworzyć kopię zapasową populacji borowiaka syberyjskiego.

Więcej informacji w linku poniżej.

http://www.birdlife.org/
© Hodowla głuszcowatych